Beckett Clainfer (Wild Men Series #24)

 

Beckett Clainfer (Wild Men Series #24)

By: Iwaswiththestars

Blurb:

Beckett Clainfer would not be able to live in this world if it’s not for his desire to kill his parents’ murderer. With that in mind, he endured every pain for the pleasure that’s about to come---Reputation, wealth, and a drug den that suffices his needs and luxuries.

Maayos naman ang lahat, pero nang dumating si Vivianne Allamino sa buhay niya ay nagkagulo na ang lahat. He sinfully fell in love with her, when he should have never been involved with her in the first place… Especially when she wanted him dead more than anyone else.

Dahil kaunti na lang ang pagpipilian niya ay sumali siya sa Foedus Corp sa Agrianthropos City para maprotektahan ang sarili, at maligtas si Vivianne.

But could he really find salvation in Hell?

Chapter 1:

Year 2014

General Trias, Cavite

MAKULIMLIM at tahimik nang dumating si Beckett sa bahay nila, bagay na ikinakunot ng noo niya. Wala ang mga magulang niya na inaasahan niyang sasalubong sa kan’ya, lalo na at nagsabi naman siya kanina na uuwi siya galing Italy dahil semestral break nila.

“Ma? Pa?” tawag ni Beckett sa medyo malakas na boses, pero umalingawngaw lang ang boses niya sa buong lugar. “Rosie? Nicholas?” pagtawag naman niya sa mga trabahador, pero wala pa ring sumasagot sa kan’ya.

Mas lalo tuloy siyang nagtaka, pero napangiti siya dahil naisip niya na baka gusto siyang surpresahin ng mga ito.

“If you wanted to surprise me, I’m here. You can go out now,” may himig ng sayang sambit ni Beckett habang naglalakad siya papunta sa hagdanan para puntahan ang ina at ama niya sa loob ng kuwarto. “Ma---"

Pero kaagad siyang napatigil nang makita niya ang patak ng mga dugo sa sahig. Nang tiningnan niya ang hagdan ay napamura siya dahil may bakas din ng mga dugo roon, na para bang may hinilang katawan paakyat sa itaas.

Nanlaming ang buo niyang katawan, at bumilis ang tibok ng puso niya. Mabilis niyang tinakbo ang daan papunta sa ikalawang palapag, at walang takot na binuksan ang pinto sa kuwarto ng mga magulang niya.

Nawalan na rin siya ng pakialam kung mayroon mang masamang tao ang naroon sa kuwarto na iyon, at kung papatayin ba siya nito kapag nakita siya nito.

His intuition tells him that something bad happened… and he hated how mostly accurate his intuitions are.

“Ma!” muling pagtawag ni Beckett, at halos malaglag ang panga niya sa nakita.

Her parents were laying down on the floor. Malayo man ang pagitan niya sa mga magulang ay kitang-kita niya ang mga bakas ng saksak sa katawan nila, at ang mga dugo nito na umaagos pa sa sahig, patungo sa direksyon niya.

He didn't need to check whether they are dead or not—They are. 

They aren’t even breathing when he came. Sa dami ng tinamong saksak ng mga magulang niya ay nakasisiguro siyang malaki ang galit ng gumawa nito sa kanila.

Beckett, as slowly as he could, walked forward until he reached his parents. Pinagpapawisan siya ng malamig habang nanginginig ang buong katawan niya.

But he didn’t let those emotions stop him. He still wanted to see his parents and hug them for the last time… despite them being lifeless.

Pero nang tuluyan niyang makita nang malapitan ang mga magulang niya ay unti-unting tumulo ang luha niya. Beckett isn’t accustomed to violence. It is even his first time to see blood and a horrible murder, but he never uttered a single word.

He never shouted not stumbled again.

Lumuhod si Beckett sa tabi ng kan’yang ina, ni hindi alintana ang dugong kumakapit sa balat niya. Ipinadausdos niya ang kamay sa dilat na mga mata ng ina, kasabay ng pagtulo ng luha sa mga kamay niya.

“Whoever did this to you two, I'll make sure to find them,” Beckett declared.

Pero sa gitna ng katahimikan ay may narinig siyang mumunting ingay sa labas ng bahay nila. Parang may sumisipol, kaya naman mabilis siyang tumayo at sumilip sa bintana.

There, he found a shirtless man walking in their garden like nothing happened. He had a knife on his right hand, at pinaglalaruan niya pa iyon sa kan’yang kanang kamay habang naglalakad.

Beckett could only clench his fists in response as his voice almost left his throat. Halos mahigit niya ang hininga nang biglang tumigil ang lalaki sa paglalakad, at lumingon ito patungo sa direksiyon niya.

“More… More…” Beckett muttered, waiting for the right moment so he could memorize the face of his parents’ murderer and pull him onto the pits of hell.

Kaunti na lang ay makikita na niya ito. Kaunti na lang…

“Fuck!” angil niya nang mauntog ang ulo niya sa bintana.

Idinilat niya ang mga mata, at sumalubong sa kan’yang paningin ang manager niyang si Fiona na nakatitig lang sa kan’ya habang nakakunot ang noo. Iniwas na lang niya ang tingin dito bago muling tumingin sa bintana.

“Damn it,” dagdag niya pa bago hinimas ang kaliwang parte ng ulo niya.

He didn’t noticed that he napped on the var while they’re on their way somewhere. Kakagaling lang kasi niya sa France para sa isang photoshoot, tapos ngayon ay may schedule na naman siya pagkauwi. Iyan tuloy at hindi pa siya gaano nakaka-recover mula sa biyahe.

“Are you alright?” tanong ni Fiona. May pag-aalala sa tono ng boses nito. “Masamang panaginip na naman?”

Tumango lang si Beckett at hindi nagsalita. Kumikirot pa rin kasi ang ulo niya nang bahagya. Hindi rin ito ang unang beses na napanaginipan niya ang pangyayaring iyon.

After that event, he never had a good sleep. He was sleep deprived for almost seven years. Beckett felt like he’s just a dead man walking. Kung hindi lang dahil sa kagustuhan niyang mahuli ang pumatay sa mga magulang niya ay malamang na sumunod na rin siya sa mga ito.

“This is why I don’t like sleeping. Fuck,” Beckett muttered and snapped his neck.

“I told you to consult a doctor. Mayaman ka naman, saka kung sasabihin mo sa higher-ups ‘yan ay baka ilibre ka pa nila,” saad ni Fiona habang iniisip na baka nanghihinayang lang si Beckett sa gastos kaya ayaw nitong magpatingin.

Nainis si Beckett doon, pero pinalampas na lang niya iyon.

“No need. I can handle this alone,” Beckett answered, and the headache subsided after a few seconds. “My schedule also says no. I have a full-packed schedule, aren’t I?”

Nag-aalangan man ay tumango si Fiona. Tama naman kasi si Beckett. Siya ang isa sa may pinakamataas na income sa Syneverse Entertainment kaya naman kaliwa’t-kanan din ang mga proyekto niya.

Maya maya ay tumigil ang sasakyan. Nagtaka si Beckett nang makitang nasa harap sila ng Grand Arena, at napakaraming reporters sa labas.

“Wait, where are we?” Beckett asked as his forehead creased. “Aren’t we going to another photoshoot?”

“Awarding show. Hello? Earth to Beckett?” Fiona snapped her hands at him. “You're going to receive an award for your first movie. With Jerusalem McBride, remember?”

“Ah.” Beckett grimaced.

Naalala na niya ang lahat. He’s going to receive an award for today, and it was supposed to be with Jeru, one of his friends in the modelling industry. Kaya lang ay may kailangang asikasuhin si Jeru kaya hindi ito makaka-attend.

If he had any other choice, he wouldn’t go here, too. But the management pushed him onto this, lalo na at unang award niya ito sa pag-acting.

Kinuha niya ang bottled water na nandoon sa gilid bago nagsalita. “I’ll go out now.”

“Wait, agad-agad?” ani Fiona.

Tumango si Beckett. “Why?”

“Did you forget about your scandal? Sandali lang.“ May pinindot si Fiona sa tablet niya. “Secure the place. Beckett Clainfer will walk on the red carpet in a few minutes.”

Nakataas ang kilay ni Beckett hanggang sa ibaba ni Fiona ang tawag. Halata sa mukha niyang naiinip na ito.

Tiningnan siya nang mabuti ni Fiona bago ito nagsalita. “About the rumors spreading with Yanna… You didn't do it, right?” nag-aalangang tanong ni Fiona. Bahagya na ring sumasakit ang ulo nito. “Hindi ka binansagang Nation's Perfect Guy para masangkot sa ganitong gulo.”

“Of course not. Why would I have sex with a married woman?” nakataas-kilay na sagot ni Beckett. “Our relationship is pure business. We just want to promote our movie together. That's all.”

“Mabuti kung ganoon.” Napabuntong hininga si Fiona. “Wait for a few minutes. Hinahanda lang namin ang guards para sa paglabas mo.”

Tumango na lang si Beckett habang ang isang kamay nito ay nagpunta sa labi niya. He played with his lower lip using his fingers as he remembered the term, Nation’s perfect guy.

Mga fans niya at ang mga reporters ang gumawa ng tawag na iyon sa kan’ya. Wala pa kasing kahit anong masamang balita ang napapatunayan laban sa kan’ya, gaano man kabigat o kagaan ang mga ito.

However, the rumors are true.

Beckett really fucked his leading lady days ago, lalo na at si Yanna ang unang nag-initiate na makipagtalik sa kan’ya.

He didn't care if she's married or whatsoever. As long as she moans and shivers under him, he wouldn't care about the consequences. Isa pa ay may mga tauhan siyang handang linisin ang lahat ng kalat niya.

He isn't the Nation's Perfect Guy. Beckett just conceals all his wrongdoings.

In Fiona’s cue and Beckett’s approval, his bodyguards opened the door. Kaagad na nagkagulo ang lahat ng reporters nang bigla siyang lumabas at naglakad sa red carpet. 

The guards stood on his side, protecting the great Beckett Clainfer from anyone who could pull him anytime. While walking, all the reporters were throwing questions at him.

“Ano ang masasabi mo sa kumakalat na balita tungkol sa inyo ni Yanna Methias?”

“Talaga bang may namamagitan sa inyo ni Yanna kahit mayroon na siyang asawa?”

Beckett wanted to smack their faces so bad, but he maintained his composure. “I answered that days ago. We only have a casual relationship.”

Yanna always answers the same reason, too. Alam niya kasi ang mangyayari kung magsasalita siya. Paniguradong masisira ang career at ang pamilya niya.

Nagtanong pa sa kan’ya ang reporters pero wala na siyang sinagot doon. He smiled pretentiously and waved his hand to the cameras, but his movement came into a halt when he heard something.

A whistle. The same whistle he heard seven years ago.

“Where was that?” tanong ni Beckett sa bodyguard niya, dahilan para magulat ito. “The whistle. Where did it come from?”

Napakunot ang noo ng bodyguard niya, pero hindi ito sumagot. Hindi niya alam ang sinasabi ni Beckett dahil sa tindi ng ingay sa lugar ay wala naman siyang narinig na sipol.

Pero sigurado si Beckett sa narinig niya. It’s not a part of his hallucination.

Beckett’s gaze roamed around the area. Wala na ang mapagpanggap na ngiti sa labi nito. He desperately find the person who made the whistle, but he found none.

‘Why am I hearing it here?’ tanong ni Beckett sa sarili. ‘Did he know me?’

Suddenly, he snapped out of his thoughts when he realized that he’s in the middle of the red carpet. Nagpatuloy siya sa paglalakad na para bang walang nangyari, at iisa lang ang nasa isip niya habang ginagawa iyon.

‘I promise to find you wherever you are, so I can kill you in my both hands.’

The pain he felt gave him the pleasure of living afterward. He made the pain his fuel to continue surviving, making sure that he'll find his parents' killer.

Pero ang hindi niya alam ay nandoon lang din ang taong iyon sa lugar kung nasaan siya, at tahimik siyang pinagmamasdan hanggang sa makapasok na si Beckett sa loob ng Grand Arena.

Chapter 2:

AS the ceremony started, Beckett could feel that everyone's eyes were on him. Siya kasi ang nakaupo sa VIP seat dahil bukod sa tatanggap siya ng award sa pagganap niya sa isang action movie ay kinuha rin silang special guest ng organizer ng awarding show na ito.

Sayang nga lang at wala si Jeru dahil sa inaasikaso nito. Siya lang tuloy mag-isa roon sa upuan, habang bakante naman ang sa tabi niya.

The ceremony continued, at kulang na lang ay humikab na siya dahil sa antok. He checks his phone from time to time, hindi lang para tingnan kung matatapos na ba ang kung anu-anong ginagawa ng iba pang artista sa stage, kun'di para tingnan din kung mayroon na bang mensahe ang ilang mga tauhan niya.

Being a model and a part-time actor isn't his only job. It wasn't even his main job since its income wouldn't suffice for all his luxuries and desires. Kung ikukumpara ang kita niya sa pagmo-model at sa kumpanya niya, tiyak na magmumukhang barya lang ang kita niya sa showbiz industry.

Ganoon pa man ay hindi binibitiwan ni Beckett ang industriyang ito. He might be as suffocated as today, where he couldn't even show his real emotions since everyone was monitoring him, but he didn't care.

Mas malaki ang koneksyong kaya niyang makuha kung artista siya. Iyon ang pinakadahilan kung bakit niya pinasok ang larangang ito.

"Shit!" Beckett snapped at his thoughts when someone suddenly sat on his lap.

Isa itong babae na nakasuot ng puting polo shirt at itim na pantalon. Nakatali ang itim at mahabang buhok nito na mukhang hanggang beywang kung tatantiyahin, at humampas pa ang buhok nito kay Beckett dahil sa paggalaw nito.

"S-Sorry po!" sigaw nito habang nakatalikod pa rin sa kan'ya, ni hindi man lang ito umalis sa pagkakaupo sa kan'ya.

With their position right now, Beckett could see how smooth and delicate the woman's neck was, how sweet her scent was, and how thick her ass is.

'Good gracious,' said Beckett at the back of his mind, trying to contain all the emotions he had all over his body.

"Enjoying sitting in my lap?" nang-aasar na tanong ni Beckett sa kan'ya, dahilan para tumayo ang babae na para bang napaso ito sa balat niya.

Napaawang ang bibig niya nang makita na mas maganda ang babae sa personal.

Tama nga siya sa hinala nito kanina. Maputi ito at makinis. Matangos din ang ilong nito at mapula-pula pa ang pisngi at bibig. Sa pagkakataong iyon ay hindi lang ang babae ang parang tangang nakatayo sa harapan niya.

Tayong-tayo na rin ang pagkalalaki niya. Ipinatong niya ang isang hita nito sa kabila upang walang makapansin nito, lalo na at nasa kan'ya ang atensiyon ng karamihan sa mga reporters.

"S-Sorry po ulit, sir Beckett—Ah!"

Napasigaw ang babae nang hilahin siya ni Beckett palapit sa kan'ya. This time, she sat on him with her body facing Beckett. Napasinghap siya dahil may nararamdaman siyang kung ano sa hita niya, pero hindi siya makapagsalita para itanong kung ano 'yon.

Vivianne Allamino, one of the organizers of the awarding show today, was too stunned to speak.

"Careful, lady," saad ni Beckett sa isang seryosong tono bago lumipat ang tingin nito sa mga taong naglalakad sa harap nila.

Napatingin din doon si Vivianne, at napasinghap na lang ito nang makitang nasa kanila ni Beckett ang atensiyon ng lahat. Mas mabilis pa sa alas kuwatrong lumayo siya sa lalaki, at sigurado siyang parang kamatis na ang mukha niya ngayon sa sobrang pula nito.

Little did she knew, Beckett found her cute. He pursed his lips to suppress his smile, but his gaze never left Vivianne. Nawala lang ang atensiyon ni Beckett sa kan'ya nang makitang papalapit na ang reporters sa direksiyon nila.

"Go," Beckett commanded before he pointed at the reporters using his gaze.

"P-Po?" Kaso nga lang ay hindi 'yon na-gets ni Vivanne. Nakakunot lang ang noo nito habang pilit iniintindi ang gustong sabihin ni Beckett sa kan'ya.

"Pretty stupid," nabulong ni Beckett nang wala sa oras. Mahina lang 'yon kaya hindi 'yon narinig ni Vivianne. "The reporters would be here in less than a minute. Gusto mo bang sa 'yo nila mismo itanong kung bakit ka kumandong sa akin kanina?"

"H-Hindi po."

Umiling si Vivianne nang paulit-ulit bago ito mabilis na umalis. Hinabol naman siya ng tingin ni Beckett hanggang sa tuluyan itong pumasok sa backstage. Gusto niyang pakatitigan lang ang dalaga dahil kakaiba ang ganda nito, at kakaiba rin ang epekto nito sa katawan niya.

But he doesn't tolerate stupidity. Ang ayaw niya sa lahat ay 'yong tatanga-tanga.

The reporters successfully went to him, and as he expected, they asked him about the girl who sat on his lap. Tinanong nila kung isa ba 'yon sa mga fans niya na desperadang mapansin ang atensiyon niya, pero kaagad iyong itinanggi ni Beckett.

"It was accidental. She slipped, people started walking in front of us," Beckett answered. "Hinayaan ko muna siyang umupo sa akin hanggang sa maging maayos ang lahat."

Hindi niya rin sigurado kung hindi nga ba sinasadya ng babae ang ginawa nitong pag-upo sa kan'ya, pero dahil maganda ito at sexy ay palalampasin na lang niya ito.

His answer gained various reactions from the reporters. Ang iba ay kinilig, habang ang iba naman, lalo na ang mga babaeng reporter ay nakaramdam ng selos. Sitting on the great Beckett Clainfer's lap is a privilege.

"I'll appreciate it if you'll not publish what happened today to the press..." he said and grinned widely. Pinadaanan niya rin ng dila niya ang pang-ibabang labi nito. "Hmmm, should I answer one question in exchange?"

Kaagad na pumayag ang reporters doon. Beckett didn't expect that he'll endure this kind of conversation with the reporters for a stupid girl, kaya naman hanggang sa sitahin na ni Fiona ang mga reporters para makapaghanda siya sa kan'yang speech mamaya ay hindi nawala ang babae sa isip niya.

He didn't know what to say, whether he'll pray to see that person again or not. Hanggang ngayon kasi ay naiinis siya sa mahinhin nitong kilos... But there's a part of him that wanted to see her.

"For the best rookie actor award... Beckett Clainfer!"

Beckett smiled pretentiously as he walked towards the stage. Lahat ng nasa audience ay pumapalakpak para sa kan'ya. Malakas ang tunog no'n, pero napatigil si Beckett nang marinig niya na naman ang sipol na narinig niya roon sa labas kanina.

His smile faded as his movement came to a halt. Nagtataka na napatingin sa kan'ya ang mga tao, at ganoon din si Fiona. The memories of his parents lying unconsciously on the ground with blood flowing on their bodies started to invade his mind again.

Dahil doon ay nawala siya sa reyalidad pansamantala, at kumunot ang noo niya. People gasped because of different reasons. Ang iba ay nagulat dahil sa biglaang pagbabago ng mood ni Beckett, habang ang iba naman ay natulala dahil sa angking kaguwapuhan nito.

Amidst the noise, he could hear the whistle. It was subtle. Kung hindi nga lang siya magpopokus pakinggan iyon ay hindi niya iyon maririnig dahil na rin sa ingay. Hindi niya maintindihan kung bakit niya ulit 'yon naririnig ngayon.

He wasn't certain if he was still in his sane mind, or if his mind was playing with him right now because of his determination to find that person.

"Hey, hey!"

Napatigil lang siya sa pag-iisip nang may tumapik doon sa stage habang bumubulong, tila ginigising siya sa kan'yang imahinasyon. He blinked his eyes twice and turned his head on his right side.

There, he saw the woman who sat in his lap earlier. Hindi maipinta ang mukha nito, pero mukha namang kumalma rin ang pakiramdam niya nang tuluyan nang bumalik si Beckett sa reyalidad.

Vivianne didn't receive any command from someone to help him. Before she knew it, she was tapping the stage frequently to wake Beckett from his peaceful slumber.

In a flash, Beckett went on his usual charismatic expression and he continued walking until he reached the stage.

"Sorry for worrying you, everyone. I had a light headache as I just came back from France," pagpapaliwanag niya.

Nakita niya naman ang pag-aalala sa kan'ya ng mga tao sa sinabi niyang 'yon. Ngumiti na lang siya bago sinabi ang speech na memorize na niya dahil paulit-ulit niya 'yon sinasabi.

"First of all, I wanted to thank everyone who voted for me to get this award. I know I still have a lot to learn, but thank you for believing in me," said Beckett as one of the hosts gave him the trophy. "I wouldn't be here in front of the stage if not for my fans. I love you all."

It was a short, and a scripted speech, pero halos mabaliw ang mga fans ni Beckett nang marinig ang sinabi niyang 'yon. Halos sambahin si Beckett ng mga fans niya, lalo na ng mga batang ginagawa ang lahat para mabili ang magazines niya.

Yet, they didn't know the secrets behind Beckett's unflawed reputation.

"HOW'S the newest invention?" tanong ni Beckett nang makarating siya roon sa laboratory kung saan ginagawa ang pinakabagong drugs na na-imbento niya.

"Maayos na po ang lahat, sir," sagot ni Jeremy, ang head sa pagproseso ng drugs na mina-manufacture sa ngayon. "Kailangan na lang po i-test, at puwede na siya ma-distribute."

"Make sure to do it clean and clear. I don't tolerate stupidity, do you understand?" Beckett warned, and Jeremy nodded twice.

This is his main source of income—His drug dealing schemes. Pagmamay-ari niya ang isa sa pinakamalaking drug warehouses sa Pilipinas, at isa rin siya sa pinakakilalang drug dealer sa bansa.

He had clients locally and internationally, and although it sounded ironic, one of his top clients are actors and models. Kapag may nakakakilala sa kan'ya ay ipinapapatay niya ito, at pinagmumukhang aksidente o suicide ang nangyari sa taong 'yon.

The police were trying to find him under his alias Mob, but they couldn't find him. And he won't let them.

Nang mapagtanto ni Beckett na maayos namang tumatakbo ang proseso sa warehouse niya ay dumiretso na muna siya sa isang high-end bar. He was wearing a face mask and a black cap as a disguise. His main goal here is not to drink until he pass out, but to find someone to fuck.

"Damn it, I need good sex right now," said Beckett as he scanned the place, finding the best woman whom he thought could please him for tonight.

Pero napatigil ang mga mata niya sa isang babaeng nakaupo roon sa may counter habang lumalaklak ng alak na animo'y tubig lang 'yon.

"What is that woman doing here?" Beckett's brows furrowed as he realized who the woman was.

Chapter 3:

“TANGINA n'yong lahat!” nababaliw na sigaw ni Vivianne bago nilaklak ang beer na hawak-hawak niya ngayon.

Ni hindi na niya ito ginamitan pa ng baso, at hindi na rin niya alintana ang epekto nito sa katawan niya. Nasa isang sosyaling bar siya pero wala siyang pakialam kung pangbalasubas ang pag-uugali niya ngayon.

She wanted to forget the pain… Everything. But she couldn't. Sa bawat paglipas ng oras ay mas lalo lang kumukulo ang dugo niya.

“Kung 'di ka ba naman kasi tanginang gago ka!” singhal pa ulit ni Vivianne habang nakatitig sa cellphone niya… Kung saan ay wallpaper niya ang sarili at ang lalaking katabi niya.

Ang boyfriend niya.

Mali, ex-boyfriend pala niya. Matapos niya itong mahuli kanina na nakikipagtalik sa isang babae sa condo unit nito ay ito pa ang may lakas ng loob makipaghiwalay sa kan'ya.

Nang maubos na ang iniinom niyang beer ay aalis na sana siya. Nakalimutan niyang hindi pa nga pala siya nagbabayad kaya naman ay inawat siya ng isa sa mga bartender.

“Miss… 'Yong bayad n'yo po?” magalang ngunit medyo nagtataka rin na tanong kay Vivianne ng lalaki.

Kung titingnan kasi ay mukhang naligaw lang si Vivianne sa lugar na ito. Suot pa rin nito ang puting blouse at itim na pantalon na siyang gamit niya habang nagtatrabaho kanina.

Maganda naman ang balat nito, pero kung ikukumpara sa ibang mga nasa bar na magagarbo ang suot ay parang nasa maling lugar siya.

“Ah, sorry. Wait lang,” ani Vivianne habang kinakalkal ang wallet niya sa loob ng kan'yang bag. “Shit. Shit. Teka lang.”

Umiikot na ang paningin niya kaya nahihirapan na siyang kumilos. She's on her most vulnerable state, at kung malalaman lang ito ng tatay niya ngayon ay hindi nito magugustuhan ang ginagawa niyang pagpapakalasing.

“Dapat pala ay hindi na ako nag-inom… Gagong Tristan kasi iyon,” singhal niya pa sa sarili.

But this isn't the time to blame herself. Tinitingnan na siya ng bartender ngayon na para bang may nagawa siyang isang malaking krimen.

Tila sumabog tuloy ang lahat ng pasensiya niya sa katawan dahil sa pagkairita.

“Magbabayad ako, okay?” saad ni Vivianne bago umirap. “Kaya puwede bang huwag mo akong tingnan nang gan'yan—”

Hindi na natapos ni Vivianne ang pagmamaldita niya nang biglang umikot ang paningin niya. Natalisod siya at kamuntikan nang sumubsob sa sahig.

“Ah!”

Pero hindi iyon natuloy nang may humawak sa magkabilang braso niya. Bumangga ang mukha niya sa dibdib ng isang lalaki, dahilan para mapangiwi siya.

Nang itingala ni Vivianne ang ulo ay kumunot ang noo niya. Hindi niya kaagad nakilala ang lalaki dahil sa face mask at sumbrero nito, pero nang matitigan niya ang mga mata nito ay napasinghap siya.

“S-Sir Beck—”

“Here,” ani ng lalaki bago ibinigay sa bartender ang black card niya. “I'll pay for her drinks, too,” dagdag niya at itinuro si Vivianne.

“O-Okay, Sir.” Kinuha ng lalaki ang card at mabilis naman nitong pinroseso ang bayad nila.

Pagkatapos no'n ay ibinalik na ng bartender ang card sa lalaki. “Maraming salamat po, sir.”

Tumango lang ang lalaki, at saka nito ibinaling ang atensiyon kay Vivianne. Napangisi siya dahil mukhang nag-enjoy na ito sa pagtitig sa kan'ya. Halos mahalikan niya na ito dahil sa lapit ng mga mukha niya.

“Hey, woman,” Beckett called, snapping Vivianne out of his thoughts. “Hindi ka ba lalayo?”

“No.” Imbes na lumayo ay mas lumapit pa si Vivianne sa kan'ya. Sininghot nito ang leeg niya. “You smell nice…”

Tumaas ang kilay ni Beckett, at hindi rin nakatulong ang ginagawa ni Vivianne para pahupain ang init ng katawan niya. Although his body was craving for Vivianne so much, he doesn't want to take someone's body without their consent.

And technically, a consent coming from a drunk person was invalid.

“Sir Beckett…” bulong pa nito sa tainga niya. Nakakaakit ang tono ng boses nito kaya napapikit siya. “Mukha ba akong pulubi at kaawa-awa sa paningin mo?”

Her eyes were sparkling. Beckett was almost drowned in it, and he wondered why the stranger's eyes had something he never had seen on all the women he had worked with and had sex with before.

“You're drunk,” said Beckett and gritted his teeth.

Inupo niya si Vivianne sa isang high-stool chair, habang ang magkabilang kamay niya ay nasa braso nito. “Go home. You shouldn't even go here.”

Binitawan na ni Beckett si Vivianne. Aalis na dapat siya nang bigla siyang hinawakan ni Vivianne sa braso. Shivers sent onto his spine as Vivianne's gentle touch awakened something inside him.

“C-Can you stay here with me?” tila wala sa sariling tanong ni Vivianne. “C-Can you accompany me until I get better?”

The desperation and longingness was evident in her voice. Sa tinagal-tagal niyang nagtatrabaho ay pakiramdam niya palagi na lang siyang mag-isa. Palagi kasing busy ang tatay niya, kaya inabala na lang din niya ang sarili niya sa pagtatrabaho.

It's been a while since her world crumbled this much… Just because of a fucking guy who cheated on her.

Hindi sumagot si Beckett, pero hindi rin niya inalis ang pagkakatitig nito kay Vivianne. Alam niya ang dapat gawin. Alam niyang dapat ay itulak niya ang babae at maglakad paalis.

That's how every woman knew him. He'll use every girl as much as he wants and dispose of them when they're already useless.

But Vivianne is different.

“Two minutes,” saad ni Beckett bago ito tumitig sa mga mata ni Vivianne. “Two minutes and I'll go. You should, too.”

Tumango si Vivianne at ngumiti, pero mabilis lang iyon. Napatigil naman si Beckett sandali dahil sa ginawa niya. That was the first time he saw her smile genuinely, although it only lasted for a second.

“One more beer, please,” saad ni Vivianne sa bartender.

“You're already drunk. Magpapakamatay ka ba?” nakataas-kilay na tanong ni Beckett.

Natawa si Vivianne. Sobrang sarkastiko kasi ng tono ng boses ng lalaki, pero alam niyang seryoso ito.

“Isa lang. Uuwi rin ako pagkatapos, promise,” Vivianne reassured him as she raised her thumb up.

Umiling na lang si Beckett habang nakakunot ang noo, iniisip kung bakit ang plano niyang paghahanap ng babaeng maikakama ngayong gabi ay humantong sa ganito.

Mabilis lang ang dalawang minuto, kaya saktong pagdating ng alak ni Vivianne ay tapos na kaagad ang oras na ibinigay niya.

“Time's up,” ani Beckett at itinuro ang wrist watch niya. “You should go home, too. And you shouldn't tell everyone that you saw me here. I know where you work.”

Tumango lang si Vivianne, ni hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Wala na kasi ang focus nito kay Beckett, kun'di sa alak na ibinigay sa kan'ya.

It was his first time to get ignored by a woman—a drunk woman—straight onto his face.

Umiling na lang siya bago ito naglakad palayo kay Vivianne. He's determined to find someone to fuck tonight, pero bago iyon ay kinausap niya muna ang isa sa mga guard sa bar.

Suki kasi siya ng bar, kaya kilala ng mga empleyado kung sino siya.

“Watch that woman and make sure she'll go home,” utos ni Beckett, at tumango naman ang guwardiya.

It doesn't even show, but Beckett wanted Vivianne to go home safe and sound.

At the same time, Beckett hoped that he would never see her again. There's something telling him that being with that girl would bring her into a messy situation…

And his damn intuition, if not always, was right most of the time.

HINDI nagtagal ay nakahanap din si Beckett ng babae na kaagad niyang nagustuhan nang una niya itong makita.

He liked girls who were strong, fierce, not playing dumb or innocent, and lastly, women who knew what they were going to do.

“Ah… That's right…” Beckett groaned as the woman's mouth went up and down on his groin.

Nakaupo siya habang ang babae naman ay nakaluhod sa harapan niya. Halatang marami na itong experience, pero ganoon pa man ay tila nahirapan ito sa pagkain sa pagkalalaki niya.

Beckett was always satisfied when women he fuck had the same expression every damn time—Looking like they were in pain.

And Beckett, being the sadistic guy as he was, pushed the woman more on his length until he could feel the tip of his manhood on the woman's throat.

“A-Argh!”

Tila nabubulunan na ang babae at hindi na makahinga. Paulit-ulit na rin nitong pinapalo ang mga hita ni Beckett pero hindi tumigil si Beckett sa pagbayo.

Hindi pa nakuntento si Beckett sa maluha-luhang mga mata ng babae. He positioned himself as he thrusted the woman's mouth.

Just like his life, Beckett always liked the sex hard and rough.

Bumuka ang bibig niya pero wala siyang nililikhang ingay. He doesn't want every woman to think that they have the power to satisfy him.

Few more thrusts and Beckett released his semen on the woman's mouth. But he wasn't still satisfied. He still wanted more.

And as he took the woman at every position as he liked while slapping the woman's ass as hard and as often he wanted to, that woman's face lingered onto his mind.

“Ah! Oh my… Please!” naliliyo na sigaw ng babae habang inaangkin siya ni Beckett mula sa likuran.

Beckett's movement became faster as he released an orgasm for the second time. Pangalawang beses niya pa lang kahit kanina pa sila nagtatalik.

Mataas kasi ang enerhiya niya pagdating sa sex, and as much as he wanted to be satisfied, he couldn't. Wala pang babaeng nakakatapat sa sex performance niya.

Katulad na lang ngayon. Masigla pa rin ang pangangatawan ni Beckett, pero ang babaeng katalik niya ay mahimbing nang naghihilik ngayon. Tila hapong-hapo na ito dahil sa ginawa nila.

“Useless,” saad ni Beckett bago ito naglagay ng tseke sa lamesa.

Naligo muna siya sa banyo nang mabilis bago muling umalis sa room na inupahan niya para sa gabing ito.

He contemplated between two things. Whether he would go home or find another woman to fuck with. One woman wasn't able to satisfy his thirst, at kasalanan ito ng babaeng nakita niya sa bar kanina.

Kapag naaalala niya ang malaking puwet nito ay mas lalong naghuhumindig ang pagkalalaki niya.

‘No. I should control myself. Marami pa akong kailangang gawin bukas,’ pagpapaalala ni Beckett sa sarili.

He shook his head and regained his composure. Kakabalik lang niya ng France, at dapat nga ay nagpapahinga siya pero ito siya ngayon at nagawa pang maggala.

Beckett walked towards the exit discreetly. Hindi puwedeng may makakilala sa kan'ya dahil kapag nangyari iyon ay magkakaroon na naman siya ng issue. Not that it would be a problem, but he just doesn't want to deal with it for now.

As he was about to hop in his car, he bumped into someone… and that someone was the same woman he hoped he would never see again.

“T-Tulungan mo ako, please!” sigaw ni Vivianne, dahilan para maging alerto siya.

WANT TO READ MORE? You can continue reading this on GOODNOVEL app!